try to understand.

Chyba nikogo nie zaskoczę pisząc, że bez ogromnego nakładu pracy ciężko jest cokolwiek osiągnąć. Wiadomo, że wszystko zależy od osoby i od tego, czym dysponuje na starcie, aczkolwiek nie można zdobyć czegoś o czym marzymy bez żadnego wysiłku. Czasem patrzymy z zawiścią na znajomych, którzy wydają się mieć wszystko podsunięte pod leniwy nos, a czasem zazdrościmy samym sobie, że jesteśmy w lepszej pozycji niż cioteczna kuzynka brata ojca. Tak czy owak, wszystko sprowadza się do jednego - świat oczekuje od nas chociaż minimalnych wyrzeczeń.
Celem, marzeniem, problemem i przekleństwem dla znacznej części ludzkości jest ich własna sylwetka - a ja, niestety, należę do tej pokaźnej grupy. Nie zgotowałam sobie sama takiego losu; wszelkie zasługi mają w tym moi znajomi z czasów wczesnego dzieciństwa, którzy postawili sobie za punkt honoru odnalezienie kozła ofiarnego w swoim towarzystwie. Padło na mnie, bo - cóż, nie oszukujmy się - trochę odbiegałam od normy; zarówno w kwestii wzrostu, jak i wagi. No i nie broniłam się najlepiej, więc byłam dosyć łatwym łupem.
Po wielu latach wiem, że gdyby nie oni, nie miałabym wielu problemów; z którymi, notabene, borykam się do dzisiaj. Przechodzę przez piekło, z którego nie ma wyjścia. Te głupie docinki, o których oni już teraz nie pamiętają, pozostaną na zawsze we mnie. Już zawsze będę walczyła z nienawiścią do swojego ciała i zawiścią, że tyle rzeczy mnie ominęło. Nie ma nic gorszego od świadomości, że byłoby się zupełnie inną osobą, gdyby nie ciało, w którym żyjesz. Nie ma niczego bardziej żenującego od odkładania wszystkiego na dopiero-jak-schudnę, jednocześnie wcale nie wierząc, że to się wydarzy.
Podczas kiedy dla moich kumpeli lato kojarzy się ze słynnym leżing, plażing i smażing, dla mnie oznacza tylko kombinowanie jak koń pod górkę, aby tylko nie pokazać się w bluzce na ramiączkach lub - uchowaj Boże! - stroju kąpielowym. Moi znajomi po prostu nie są w stanie zrozumieć, że podczas gdy dla nich wyjazd nad jezioro jest świetną zabawą, dla mnie jest największą na świecie udręką; co mam założyć, żeby nie wyglądać za grubo?; kąpać się w koszulce czy bez?; co odpowiedzieć, jeśli negatywnie skomentują mój wygląd?
Nienawidzę cudzego dotyku. Nienawidzę. Wcale nie dlatego, że tego nie lubię - po prostu brzydzę się swojego cielska i nie chcę, aby ktokolwiek je dotykał. Kiedy czuję nas sobie dłoń któregokolwiek z chłopaków, cała sztywnieję - a te czubki myślą, że zgrywam cnotkę. Najśmieszniejsze - i zarazem najbardziej żałosne - jest to, że zaraz po nich dotykam to samo miejsce i zastanawiam się, co mogli poczuć i pomyśleć.
Pewnie, że staram się schudnąć - i to z całkiem niezłym wynikiem; no bo, hej, kto z was przytył 20 kilogramów w cztery lata, będąc CIĄGLE na diecie? Zakładam, że chcecie się dowiedzieć co to była za dieta - więc nadstawcie oczu: tygodniowe głodówki, ćwiczenie do utraty przytomności, codzienne mdłości i (gwóźdź programu!) wymioty. Jakby na to nie spojrzeć, full wypas.
Dlatego mam ochotę zapoznać z moją tłustą pięścią każdego, kto ze stoickim spokojem i ogromnym zdziwieniem, że jeszcze na to nie wpadłam, wypowiada najbardziej bolesne zdanie - "No to zrób coś z tym; ćwicz, jedz mniej... (w tym momencie zaczyna się cała litania rzeczy, które powinnam robić, a których nie)". Ludzie, serio - czy wy jesteście AŻ tak ograniczeni, czy po prostu lubicie zgrywać dupków? Naprawdę myślicie, że osoba dla której odchudzanie jest nierozerwalną częścią jej życia i która NIE posiada wspomnień, z którymi nie wiązałaby się nienawiść do własnego ciała, nigdy nie starała się zrzucić balastu?

Niewyobrażalnie trudno jest siedzieć w tym wszystkim samemu.